دوست گو یار شود، عالمی دشمن باش

	سلام
به مژگان سیه کردی ، هزاران رخنه در دینم بیا کز چشم بیمارت ، هزاران درد بر چینم الا ای همنشین دل ، که یارانت برفت از یاد مرا روزی مباد آن دم ، که بی یاد تو بنشینم جهان پیر است و بی بنیاد ، ازین فرهادکش فریاد که کرد افسون و نیرنگش ، ملول از جان شیرینم زتاب آتش دوری ، شدم غرق عرق چون گل بیار ای باد شبگیری ، نسیمی زان عرق چینم جهان فانی و باقی، فدای شاهد و ساقی که سلطانی عالم را ، طفیل عشق می بینم اگر بر جای من غیری گزیند دوست، حاکم اوست حرامم باد اگر من جان، بجای دوست بگزینم صباح الخیر زد بلبل ، کجایی ساقيا بر خیز که غوغا میکند در سر ، خیال خواب دوشینم شب رحلت هم از بستر ، روم تا قصر حور العین اگردر وقت جان دادن ، تو باشی شمع بالینم حدیث آرزومندی ، که در این نامه ثبت افتاد همانا بی غلط باشد ، که حافظ داد تسکینم
+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم اردیبهشت 1385ساعت 12:50 توسط حسین \|

	درباره
همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم


RSS POWERED BY BLOGFA.COM